Voru aðrir valkostir en samstarf við IMF kannaðir?
Setning neyðarlaganna miðaði að því að tryggja virka greiðslumiðlun fyrir atvinnulíf og einstaklinga og verja sparifé almennings. Frá upphafi var ljóst að uppskipting bankanna og endurfjármögnun þeirra í kjölfarið myndi kalla á umfangsmiklar erlendar lántökur og ítarlega áætlun um hvernig náð yrði efnahagslegu jafnvægi á ný.
Eins og vikið er að í svarinu við spurningunni um af hverju leitað var til IMF þá er aðkoma Alþjóðagjaldeyrissjóðsins yfirleitt lykillinn að þátttöku annarra þjóða. Í reynd er áætlun unnin í samráði við IMF gjarnan skilyrði sem aðrar þjóðir setja fyrir því að taka þátt í lánsfjármögnun. Nýlegt dæmi er að Danir settu slíkt skilyrði fyrir lánveitingum til Færeyja í bankakreppunni þar. Íslendingar fengu einnig um það skýr skilaboð frá helstu nágranna- og viðskiptaþjóðum að þeirra stuðningur yrði liður í áætlun í samstarfi við IMF. Vegna alls þessa var það í senn ábyrgasta og eina raunhæfa skrefið sem stjórnvöld gátu stigið að leita formlega eftir aðkomu Alþjóðagjaldeyrissjóðsins að lausn gjaldeyriskreppunnar enda er það forsendan fyrir því að geta fengist við afleiðingar bankahrunsins og hefja endurreisn atvinnulífsins.