Landafundanefnd - Sigling Íslendings til Vesturheims

3.1.2001

Eitt af stærstu verkefnum landafundanefndar var sigling víkingaskipsins Íslendings til Vesturheims árið 2000. Formlegar viðræður landafundanefndar og Íslendings ehf hófust á árinu 1999 og var skrifað undir samning um siglinguna í september það ár. Samningurinn fól það helst í sér að Íslendingur ehf. ábyrgðist siglingu víkingaskipsins Íslendings til tiltekinna hafna á Grænlandi og Nýfundnalandi og Nova Scotia í Kanada og hafna í Bandaríkjunum. Skyldi leiðangurinn hefjast í Reykjavík þann 17. júní 2000 og ljúka í New York í Bandaríkjunum þann 25. október 2000. Til fullnustu samningsins greiddi ríkissjóður Íslendingi ehf. 58m.kr. á samningstímanum en Íslendingur sá um allt sem viðkom siglingunni s.s. eins og leigu á fylgdarskipi, kostnað við áhafnir og öðru því sem til þurfti vegna siglingarinnar.

Stjórnvöld á Nýfundnalandi komu beint að leiðangri Íslendings með samningi við landafundanefnd um þátttöku skipsins í þriggja vikna hátíðarhöldum á tíu áfangastöðum á Nýfundnalandi dagana 28. júlí til 21. ágúst 2000. Samkvæmt þeim samningi greiddu stjórnvöld á Nýfundalandi 240.000 CAD til landafundanefndar. Þá var ákveðið að Íslendingur kæmi við á Grænlandi þegar fagnað yrði lokum uppbyggingar Eiríksstaða og byggingu kirkju Þjóðhildar í Brattahlíð í Eiríkisfirði, sem stjórnvöld á Íslandi hafa komið að, bæði beint og í gegnum Vestnorrænaráðið.

Í Bandaríkjunum var samningum vegna siglingar Íslendings og annarra atburða hins vegar öðruvísi háttað, þar sem ekki var samið við stjórnvöld að neinu tagi. Skipið hafði viðkomu í sjö höfnum í Bandaríkjunum þar sem fram fór fjölbreytt íslensk dagskrá og var samið við jafn marga aðila vegna þess. Þá stóð landafundanefnd fyrir viðburðum á mjög mörgum stöðum þar sem Íslendingur kom ekki við sögu.

Íslendingur lét úr höfn við hátíðlega athöfn í Reykjavík klukkan fjögur síðdegis þann 17. júní 2000. Um tíu erlendar sjónvarpsstöðvar og alþjóðlegar fréttastofur sendu fulltrúa sína til athafnarinnar ásamt fjölda dagblaða um allan heim. Áætlað er að brottfararathöfninni hafi verið sjónvarpað í um 50 sjónvarpsstöðvum í Bandaríkjunum og í um tuttugu sjónvarpsstöðvum í Evrópu. Þá birtust greinar um brottförina í mörgum helstu dagblöðum Bandaríkjanna og vestur Evrópu. Mikið og gott samstarf var haft við skrifstofu Flugleiða í Bandaríkjunum um komu erlendu fjölmiðlanna til Íslands. Enginn er vantalinn þótt nafn Debbie Scott, kynningarfulltrúa Flugleiða í Bandaríkjunum, sé þar fyrst nefnt til sögunnar.

Davíð Oddsson, forsætisráðherra, og Brian Tobin, forsætisráðherra Nýfundnalands, kvöddu ásamt ættingjum áhöfn Íslendings í Reykjavíkurhöfn og hvöttu hana til dáða. Davíð Oddson færði áhöfninni jaspis stein, sem rannsóknir hafa leitt í ljós að Íslendingar tóku með sér til L'ans aux Meadows fyrir þúsund árum og Brian Tobin færði áhöfninni skipsdagbók að gjöf, til að taka með sér yfir hafið.

Fyrsti viðkomustaður Íslendings eftir að hann lét úr höfn í Reykjavík var raunar innanlands, eða í Búðardal. Þar tóku áhöfn og skip þátt í hátíðarhöldum vegna loka uppbyggingar Eiríksstaða í Dölum í samvinnu við ferðamálayfirvöld á Vesturlandi. Sturla Böðvarsson samgönguráðherra Íslands og Charles Furey samgönguráðherra Nýfundnalands voru meðal þeirra sem tóku þátt í þessum hátíðarhöldum. Íslendingur hélt svo af landi brott hinn 4. júlí 2000 áleiðis til Brattahlíðar, fyrsta viðkomustaðar hans á leiðinni til Ameríku.

Eiríksstaðir á Grænalndi
Helstu samstarfsaðilar:
Heimastjórn Grænlands
Vestnorræna ráðið
Ferðamálaráð Grænlands

Upphaf leiðangurs Íslendings yfir Atlantshafið dróst um rúma viku vegna óhagstæðra veðurskilyrða og hafíss á Grænlandssundi, sem var nokkuð meiri en í meðalári á áætlaðri siglingarleið skipsins. Af þessum sökum lágu skipin við bryggju í Ólafsvík og biðu hagstæðari skilyrða. Þann 4. júlí lagði leiðangurinn loks af stað yfir hafið.

Fyrstu fjóra dagana gekk siglingin mjög vel, þótt vindur væri fremur óhagstæður. Að kvöldi hins 8. júlí lentu skipin hins vegar inni í miklum hafís í svartaþoku suðaustur af Hvarfi. Óhætt er að fullyrða að áhöfn Íslendings hafi aldrei lent í eins mikilli lífshættu í leiðangrinum eins og í þær tíu klukkustundir sem barist var við að komast út úr hafísnum. Það var aðeins fyrir æðruleysi og kunnáttu áhafna Íslendings og fylgdarskipsins Hríseyjunnar sem kom í veg fyrir að Íslendingur brotnaði í ísnum og voru menn viðbúnir hinu versta og tilbúnir að yfirgefa skipið. Þessi atburður minnti menn sterklega á að ekki komust öll skip víkinganna til forna yfir hafið og greina sögur frá því hvernig mörg þeirra fórust.

Þrátt fyrir þessar hremmingar kom Íslendingur til Brattahlíðar á Grænlandi á tilsettum tíma hinn 15. júlí. Þar tóku Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, Margrét Þórhildur Danadrotting og Hinrik prins og formenn heimastjórna Grænlands og Færeyja á móti áhöfn Íslendings ásamt fleira fólki.

Í Brattahlíð tók áhöfnin þátt í vígslu Eiríksstaða og kirkju Þjóðhildar og Gunnar Marel Eggertsson afhjúpaði styttu af Leifi Eiríkssyni. Þá fóru forseti Íslands, dönsku konungshjónin og formenn heimastjórna Grænlands og Færeyja í siglingu með Íslendingi um Eiríksfjörð. Íslendingur lét úr höfn í Brattahlíð þann 18. júlí og eftir nokkurra klukkustunda dvöl í Narsaq var haldið yfir hafið til L'ans aux Meadows á Nýfundnalandi þann 19. júlí.

Nýfundnaland
Helstu samstarfsaðilar:
Ríkisstjórn Nýfundnalands og Labradors
Ferðamálaráð Nýfundnalands og Labradors

Siglingin til L'ans aux Meadows gekk mjög vel, en siglingarleiðin frá Grænlandi til Nýfundnalands var annar lengsti hluti siglingar skipsins á leið þess frá Íslandi til Ameríku. Siglingin gekk reyndar svo vel að Íslendingur var komin í nokkurra klukkustunda siglingarfæri við L'ans aux Meadows tæpum tveimur sólarhringum fyrir áætlaðan komudag skipsins þangað. Skipið hélt því sjó skammt frá strönd Nýfundnalands og fundu fjölmiðlar ekki skipið þótt margir þeirra reyndu m.a. með hjálp flugvéla.

Hinn 28. júlí sigldi Íslendingur inn til L'ans aux Meadows, þess eina staðar í Norður Ameríku þar sem ótvíræðar sannanir hafa fengist með fornleifarannsóknum fyrir veru norrænna manna í kring um árið 1000. Það var því söguleg stund þegar Íslendingur, nákvæm eftirlíking langskipa víkinga til forna, kom til L'ans aux Meadows.

Talið er að um 15 – 20 þúsund manns hafi fagnað komu skipsins, en íbúar þessa þorps eru aðeins 48. Tugir skipa og báta, þar á meðal lítil víkingaskip, fylgdu Íslendingi síðust metrana og komu skipsins var sjónvarpað beint um allan heim. Ferðamálaráð Nýfundnalands og Labradors hafði séð til þess að sjónvarpsútsending var send upp í gerfihnött og boðin öllum sjónvarpsstöðvum í heiminum til afnota án endurgjalds. Þá voru nokkrar af stærstu sjónvarpsstöðvum heims, eins og CNN og ABC með fulltrúa sína á staðnum ásamt fulltrúum margra stærstu dagblaða Bandaríkjanna og Kanada og danska ríkissjónvarpið var meðal fjölmargra fulltrúa erlendra fjölmiðla. Ríkisútvarpið Sjónvarp sendi beint út frá athöfninni.

Brian Tobin, forsætisráðherra Nýfundnalands og fleiri ráðherrar landsins ásamt fulltrúum alríkisstjórnarinnar tóku á móti áhöfn Íslendings og Halldór Ásgrímsson, utanríkisráðherra var fulltrúi Íslands. Þá voru fulltrúar Norðurlandanna og Hvíta hússins einnig viðstaddir hátíðarhöldin.

Koma Íslendings til L'ans aux Meadows markaði upphaf þriggja vikna dagskrár skipsins á Nýfundnalandi, en skipið hafði viðkomu í tíu höfnum þar (sjá siglingaráætlun). Hvar sem skipið kom vakti það mikla athygli meðal almennings og alls staðar var heimsóknum þess gerð greinargóð skil í svæðisfjölmiðlum og í landsmálablöðum, útvarpi og sjónvarpi. Talið er að um 120 þúsund manns hafi heimsótt Íslending í höfnum á Nýfundnalandi. Um 50 manna hópur listafólks, tæknimanna, sviðsmanna og annars starfsfólks fór á undan skipinu til viðkomustaða þess og setti upp stórt svið, ljósakerfi og hljóðkerfi sem notað var við móttökuathafnir.

Óhætt er að segja að undirbúningur og framkvæmd heimsóknar Íslendings til Nýfundnalands hafi verið hnökralaus. Stjórnvöld, ferðamálaráð og bæjaryfirvöld á hverjum stað, sáu til þess að alls staðar var tekið á móti áhöfn Íslendings eins og höfðingjar væru á ferð og slegið var upp veislum og dansleikjum á hverjum stað. Saga Íslands, afrek víkinganna og tengsl landanna komust mjög vel til skila í fjölmiðlum og er það ekki síst að þakka framkomu áhafnar Íslendings sem kappkostaði að halda sögu Íslands og víkinganna á lofti.

Að frátöldum móttökunum í L'ans aux Meadows vakti koma skipsins til Saint John's, höfuðstaðar Nýfundnalands og Labradors mesta athygli. Um 35 – 40 þúsund manns komu saman á höfninni þar til að fagna skipinu, sem kom inn að kvöldlagi. Athöfninni var sjónvarpað beint um allt Nýfundnaland og öll helstu dagblöð landsins gerðu komu skipsins til borgarinnar ítarleg skil daginn eftir. Fulltrúar ríkisstjórnarinnar, alríkisstjórnarinnar og borgarinnar buðu áhöfnina velkomna en fulltrúi Íslands var Einar Benediktsson sendiherra og framkvæmdastjóri landafundanefndar.

Nova Scotia
Helstu samstarfsaðilar:
Skrifstofa Flugleiða í Halifax, Hans Indriðason
Bæjarstjórn Lockeport, Shara Huskilson bæjarstjóri

Samkvæmt siglingaráætlun áttu Íslendingur og fylgdarskip hans Hríseyjan að fara frá Port de Grave á Nýfundnalandi hinn 21. ágúst og vera kominn til Halifax föstudaginn 25. ágúst. Fyrirfram vissu menn að þetta var naumur siglingartími, en Port de Grave var bætt við sem viðkomustað fremur seint í ákvörðunarferlinu fyrir siglingu skipsins. Áður en lagt var af stað hafði Hríseyjan undirgengist viðgerð á ljósavél í St. John's. Á leiðinni frá St. John's til Port de Grave kom í ljós að viðgerðin hafði ekki tekist sem skildi og voru viðgerðarmenn kallaðir til Port de Grave til að ljúka viðgerðinni.

Þegar skipin lögðu af stað til Halifax átti viðgerð á ljósavél að vera lokið. Það reyndist hins vegar ekki rétt og seinna kom í ljós að viðgerðarmenn höfðu gert mistök. Þennan dag var veður mjög vont. Hríseyjan snéri við til St. John's til áframhaldandi viðgerða en Íslendingur leitaði vars við suðurströnd Nýfundnalands.

Hríseyjan var kominn aftur að Íslendingi eftir tíu klukkustundir og var þá haldið út á hafið til Halifax. Veður fór stöðugt versnandi og fljótlega kom í ljós að skipin myndu tefjast á leið sinni. Menn bundu þó alveg fram á það síðasta vonir við að töfin yrði aðeins innan áætlaðs komudags.

Í fjóra daga börðust skipin áfram í miklum mótvindi, þrumum og eldingum og óhagstæðum straumum. Þar af leiðandi komu skipin ekki til Halifax fyrr en að morgni laugardagsins 26. ágúst, eða sólarhring á eftir áætlun. Þetta var í eina skiptið sem Íslendingur kom of seint til hafnar miðað við fyrirfram ákveðna dagskrá.

Þrátt fyrir þessar tafir fékk leiðangurinn engu að síður ágæta fjölmiðlaumfjöllun í Halifax og á landsvísu í Kanada. Viku fyrir komu skipsins var um fimm mínútna dagleg umfjöllun um leiðangurinn í einum vinsælasta sjónvarpsmorgunþætti borgarinnar og morguninn sem skipið átti að vera í höfn, var beint símaviðtal við Gunnar Marel í þættinum, þar sem hann talaði af skipsfjöl. Á sama tíma voru fulltrúar íslensks atvinnulífs, matráðsmaður og íslenskir listamenn í beinni útsendingu í þættinum.

Vegna tafarinnar varð minna um heimsóknir almennings um borð í Íslending í Halifax en áætlað hafði verið, því skipið varð að halda samdægurs til Lockport til að halda áætlun. Þangað kom Íslendingur á tilsettum tíma og tókst sú heimsókn í alla staði vel og var Gunnar Marel skipstjóri m.a. gerður að heiðursborgara í Lockport. Fólk alls staðar að á Nova Scotia og víðar lagði líka leið sína til Lockeport til að skoða skipið, enda dvaldi það í um viku í bænum, þar sem hætt var við að fara til Yearmouth sem alltaf var hugsuð sem hvíldarhöfn og engin formleg dagskrá fyrirhuguð.

Bandaríkin
Þáttaskil urðu í dagskrá landafundanefndar vestanhafs þegar Íslendingur kom í bandaríska lögsögu þann 5. september 2000. Þá voru liðnar nokkrar vikur frá víkingasýningunni í Smithsonian safninu og sögusýningunni í Library of Congress í Washington, höfuðborg Bandaríkjanna. Báðar höfðu sýningarnar verið einstaklega vel sóttar og hlotið lofsamlega umfjöllun í bandarískum fjölmiðlum. Áður en Íslendingur kom til Bandaríkjanna hafði landafundanefnd einnig staðið fyrir viðburðum þar og í Kanada og leiðangurinn naut þeirrar kynningar sem hann og fyrri viðburðir höfðu fengið í alþjóðlegum fjölmiðlum við brottförina frá Reykjavík.

Mjög náið samstarf var milli landafundanefndar og Iceland-Naturally hvað varðar viðburði í Bandaríkjunum. Verkefni þessara tveggja aðila tvinnuðust svo saman í Bandaríkjunum á köflum að reikna verður með að báðir komi að, þar sem aðeins annar er nefndur til sögunnar í þessari skýrslu.

Portsmouth - New Hampshire
Helstu samstarfsaðilar:
Piscataqua Maritime Commission Capt John R. Wheeler Chairman
New Hampshire Port Authorities, Geno Marconi

Fyrsta höfn Íslendings í Bandaríkjunum var Portsmouth í New Hampshire, þar sem skipið var afgreitt inn í landið. Ekki hafði verið gert ráð fyrir dagskrá í Portsmouth en nokkrum mánuðum fyrir komu skipsins áttu heimamenn frumkvæði að því að skipuleggja dagskrá í tengslum við komuna og sáu um að kynna leiðangurinn í fjölmiðlum í New Hampshire vikum fyrir komu hans þangað. Úr varð lítil móttökuathöfn og almenningi var gefinn kostur á að skoða skipið og hlaut leiðangurinn mikla athygli í dagblöðum, útvarpi og sjónvarpi á svæðinu. Gunnar Marel var m.a. gestur í morgunþætti Channel 9, sem að hluta var sendur út beint frá skipinu.

Hafa varð samskipti við fjóra aðila til að melda Íslending og Hríseyjuna inn til Bandaríkjanna. Mjög fljótt gekk að fá nauðsynlega pappíra stimplaða hjá Útlendingaeftirlitinu og Landbúnaðarráðuneytinu. Hins vegar tafðist afgreiðsla á tollpappírum vegna þess að það tók um tvo daga að skýra stöðu skipanna sem opinberan leiðangur á vegum íslenskra stjórnvalda. Þessi mál voru hins vegar afgreidd í góðri samvinnu við G.S. Williams, Supervisor Marine Safety Field Office, Portsmouth New Hampshire og skipin voru að fullu afgreidd inn í Bandaríkin þann 7. september. Þar hjálpaði mikið að María Gylfadóttir í sendiráðinu í Washington og síðar Heimir Már Pétursson höfðu verið í sambandi við Mr. Williams mörgum vikum fyrir komu Íslendings til Bandaríkjanna. Með bréfi frá Mr. Williams var staðfest að bæði skipin væru "public vessels" sem einfaldaði mjög ferðir leiðangursins þar á eftir.

Boston - Massachusetts
Helstu Samstarfsaðilar:
Boston Aquarium, Jerry R. Schubel President, Brian A. MacDonald Sr. Director of Sales, ofl.
Ræðismaður Íslands, Elisha Lee

Næsti viðkomustaður Íslendings var Boston í Massachusetts þar sem skipið tók þátt í dagskrá í New England Aquarium í um viku. Meðal þeirra sem tóku á móti skipinu voru Halldór Ásgrímsson utanríkisráðherra, Einar Benediktsson framkvæmdastjóri landafundanefndar og Jón Baldvin Hannibalsson sendiherra ásamt forráðamönnum safnsins. Stærstu blöð og sjónvarpsstöðvar á Boston svæðinu greindu frá komu Íslendings en auk þess sendi AP fréttastofan fulltrúa sinn og birtust myndir AP í fjölmiðlum víða um heim, m.a. í Morgunblaðinu. Þá var Ríkisútvarpið - sjónvarp með fulltrúa sinn á staðnum í nokkra daga.

Einhver misskilningur hafði orðið milli safnsins og Íslendings ehf. um viðveru áhafnarinnar í skipinu. Safnið hafði gert ráð fyrir að áhöfnin væri til reiðu frá kl. 9-17 alla daga en áhöfninni var aðeins skylt að manna fjórar klukkustundir á dag í tengslum við heimsóknir almennings um borð í skipið. Úr þessu tókst að leysa. Hins vegar hefði safnið getað gert meira á lóð safnsins og í safninu sjálfu til að benda gestum þess á veru skipsins þar. Nokkuð mikið var engu að síður um heimsóknir almennings og skipulag á heimsóknum skólabarna um borð var með miklum ágætum.

Providence – Rhode Island
Helstu samstarfsaðilar:
The City of Providence, Mayor Vincent A. Cianci, JR
Providence Tourism Council, George Donnelly Executive Director, Rick Simone Interim Coordinator
Providence Maritime Heritage Foundation, Robert Hofmann, Executive Director

Að lokinni róðrarkeppni þar sem fjögur lið kepptu við klukkuna í að róa Íslendingi, hélt leiðangurinn frá Boston til Providence klukkan þrjú síðdegis. Mikilvægt var að skipið héldi áætlun vegna þess að það þurfti að vera á tilteknum tíma við muna Cape Cod Canal vegna strauma í skurðinum. Þetta tókst og fóru bæði skipin inn í skurðinn á miðnætti fimmtudaginn 14. september. Þegar þau voru rétt komin út úr skurðinum strandaði Hríseyjan á sandhólma, vegna þess að farið var röngum megin við ljóslausa bauju. Fulltrúar Strandgæslunnar komu um borð en það hafði enga eftirmála þar sem skipið losnaði fyrir eigin vélarafli af strandstað og voru bæði skipin komin til Providence á réttum tíma.

Móttökurnar og skipulagið í Providence var öllum þeim sem að stóðu til mikils sóma. Daginn áður höfðu Gunnar Marel og Heimir Már ekið frá Boston til Providence til að vera á blaðamananfundi með borgarstjóranum og voru allir helstu fjölmiðlar borgarinnar með fréttir af komu skipsins daginn sem það kom. Gamalt skip úr sjálfstæðisbaráttu Bandaríkjamanna, Sloop Providence, sigldi til móts við Íslending og fylgdi honum til hafnar. Þá komu Vincent A. Cianci borgarstjóri og Jón Baldvin Hannibalsson sendiherra um borð í Íslending skömmu áður en hann kom til hafnar og stýrði borgarstjórinn Íslendingi síðustu metrana.

Byggt hafði verið íslenskt tjaldþorp á hafnarsvæðinu sem stóð uppi alla helgina. Þar fór fram fjölbreytt íslensk dagskrá og kynningarstarfsemi og komu tugir þúsunda manna á svæðið. Umfjöllun fjölmiðla var mikil og virtust íbúar Providence almennt vita af veru Íslendings í borginni.

Borgarstjórinn hélt áhöfninni heiðursmóttöku í móttökubústað sínum þar sem íslenska óperusöngkonan Auður Gunnarsdóttir söng við undirleik Jónasar Ingimundarsonar.

Fyrir milligöngu Einars Benediktssonar var áhöfn Íslendings boðið í heimsókn til Cape Code, þar sem ættarsetur Kennedyfjölskyldunnar var m.a. heimsótt. Þar tók Ethel Kennedy, ekkja Roberts Kennedy's, fyrrverandi dómsmálaráðherra Bandaríkjanna, á móti áhöfninni. Þá greiddi borgin kostnað við veislu fyrir áhöfnina og íslensku sendiherrahjónin á heimili Georgie Smith og Haraldar Sigurðssonar prófessors, en Georgie Smith sá um uppsetningu víkingaþorpsins fyrir borgina. Hún sá einnig um umgjörðina við móttöku Íslendings í New York.

Mystic Seaport - Connecticut
Helstu samstarfsaðilar:
Mystic Seaport Museum, Dana C. Hewson Vice President, Lisa Reed
New London State Pier, Dave Rossiter Harbour Master

Að lokinni vel heppnaðri dvöl í Providence var haldið til Mystic Seaport í Connecticut. Skipin komu fyrst að kvöldi 20. september til New London þar sem þau lágu bæði fyrstu nóttina. Hríseyjan komst ekki upp ána til Mystic Seaport og lá því við bryggju í New London á meðan á heimsókn Íslendings til Mystic stóð. Útvegaður var bíll til að aka áhöfninni fram og til baka milli New London og Mystic sem er um hálftíma akstur.

Íslendingur féll mjög vel að einstaklega fallegu og merku 19. aldar safni húsa og skipa í Mystic Seaport. Þar er elsta hvalveiðiskip Bandaríkjanna m.a. varðveitt. Heimsókn Íslendings til Connecticut vakti mikla athygli í fjölmiðlum og birti Connecticut Post m.a. þrívegis forsíðugreinar um leiðangurinn og söguna að baki honum. En blaðið er víðlesnasta dagblaðið í Connecticut.

New Haven
Helstu samstarfsaðilar:
The Scandinaviufélagið

Íslendingur kom til New Haven að kvöldi mánudagsins 25. September. Samkvæmt áætlun var engin dagskrá fyrir skipið og áhöfn þess fyrr en fimmtudaginn 28. september. Í New Haven var mjög vel séð um áhafnir skipanna af Skandinavíufélaginu í borginni, sem undirbjó komu Íslendings mánuðum fyrir komu hans í samráði við Iceland-Naturally og fastaskrifstofuna í New York. En fastaskrifstofan sá almennt um samskipti og undirbúning við samstarfsaðila í einstökum borgum vegna Íslendings og sá algerlega um framkvæmd annarra viðburða landafundanefndar í Bandaríkjunum.

Rye – New York fylki
Helstu samstarfsaðilar:
The American Yacht Club

Íslendingur kom til Rye þann 3. október en þar var ekki um formlega dagskrá að ræða. Áhöfnin dvaldi á staðnum í boði The American Yacht Club og hvíldi sig fyrir komuna til New York borgar. Fjölmiðlum var þó gefinn kostur á viðtölum og myndatökum.

Rye var hentugur staður vegna þess hversu stutt sigling er þaðan til New York. Skipulagt hafði verið að fjölmiðlar gætu siglt með skipinu og nýttu margir það tækifæri, m.a. Stöð 2. Þá var fjölmiðlum útvegaður bátur til að sigla meðfram Íslendingi þegar hann sigldi síðustu kílómetrana niður East River.

New York City
Helstu samstarfsaðilar:
South Street Seaport Museum
The New York Museum of Natural History

Íslendingur kom til New York um hádegi fimmtudaginn 5. október. Einn aðstoðar borgarstjóra New York tók á móti skipinu ásamt Guðmundi Árna Stefánssyni varaforseta Alþingis, mökum og ættingjum áhafnarinnar og fleiri aðilum. Að lokinni móttöku var siglt með fulltrúa fjölmiðla að Frelsisstyttunni og um kvöldið var stór móttaka á vegum Alþingis um borð í seglskipinu Peking, sem er í eigu South Street Seaport safnsins.

Áætlað hafði verið að Hríseyjan legðist að næstu bryggju við hliðina á Íslendingi. Nokkrum dögum fyrir komu skipanna lá hins vegar fyrir að samstarfsaðili South Street Seaport sem á þá bryggju, krafðist trygginga sem kostuðu háar fjárhæðir vegna Hríseyjarinnar. Reynt var að semja um þetta fram á síðustu stundu en að lokum snéri Heimir Már Pétursson verkefnisstjóri sér til Eimskipa, sem útvegaði Hríseyjunni bryggjupláss í Brooklin, hinum megin við East River. Þetta hafði nokkur óþægindi í för með sér, sérstaklega fyrir áhöfn fylgdarskipsins.

Aðsókn almennings að Íslendingi var nokkuð góð í New York, en suma dagana setti veðrið strik í reikningin þar sem farið var að kólna í borginni og suma daga rigndi nokkuð. Umfjöllun fjölmiðla var góð og birti New York Times m.a. í annað eða þriðja sinn grein um leiðangurinn og Gunnar Marel var í viðtölum í öllum helstu sjónvarpsstöðvum borgarinnar og landsins.

Þann 12. október fóru flestir áhafnarmeðlimir Íslendings og makar þeirra heim til Íslands, en þrír þeirra urðu eftir með Gunnari Marel til að sigla skipinu til hafnar við 72 stræti. Þangað kom skipið þann 17. október í tengslum við opnum víkingasýningarinnar í The New York Museum of Natural History. Formlegri dagskrá skipsins lauk svo í New York þann 23. október. Íslendingur er nú í slipp skammt frá Rye í New York fylki og er ekki ljóst hvort og þá hvenær hann kemur aftur til Íslands.